Friday, December 23, 2011

ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ් කෙනෙක් උවමනාය...

මට,......
යන්න BMW නැති උනත් පාරේ බස් ඕන තරම තියෙනවා..
 Hornut එකක් පෙනුමට නැති උනත් පැදගෙන යන්න උනත් පුළුවන් මදුරුවෙක් තියෙනවා.
 Ipad වගේ නොවුනත් කතාකරනවා ඇහෙන ෆෝන් එකකුත් තියෙනවා. 
මාස ගානකට සැරයක් හේදුවත් ගද නොගහන ඩෙනිම් දෙක තුනකුත් තියෙනවා
 ටිකක්   ඉරුනට වතුරු යන්නේ නැති සපත්තු දෙකකුත් තියෙනවා.
 මොනරු නැති උනත් රුපියලක් හරි තියෙන පර්ස් එකකුත් තියෙනවා.
Electronic නුනත් තත් වදින Guitar එකකුත් තියෙනවා.
උළුවස්සේ වදින තරම  නැති උනත් බස් එකේ උඩ  පොල්ල අල්ල ගන්ඩ පුළුවන්උසකුත් තියෙනවා.
 මුතු කැට වගේ නැති උනත් , කැත නැතුව හිනා වෙන්න පුළුවන් දත් ටිකක් තියෙනවා.
අවලස්සන උනත් බය නොවෙන මුණකුත් තියෙනවා.
Superstar නොවුනත් අහන ඉන්න පුළුවන් කටහඩක් තියෙනවා. 
ගල් උනත් කැත නැති හදවතක් තියෙනවා.
Eienstine තරම් නැති උනත් "බුරුවෙකුට" වඩා මොලේකුත් තියෙනවා...
ඉතින් මොනවද තව අඩු???
ඇයි කෙල්ලෙක්????? 

Sunday, December 18, 2011

Gay කුරුල්ලෝ...

System එක update වෙලා. හැම දේම තිබ්බ විදියට නෙවේ හුගක්ම වෙනස් වෙලා. ලෝකේ හරි දියුණු වෙලාලුනේ. ඒක හින්ද මොන දේ උනත් වෙනස් වෙන්න පුළුවන්ලු. කෙල්ලෙක්ට කොල්ලෙක් ගැන හිතෙන ඒක එච්චර දෙයක් නෙවේ. කොල්ලෙක්ට කෙල්ලෙක් ගැන හිතෙන එකත් අවුලක් නෑ. එහෙම තමයි හැම දම උනේ. දැන් ඒක පොඩ්ඩක් එහෙ මෙහෙ වෙලා. කෙල්ලෝ හුග දෙනෙක් "Lesbian " වෙලා. කොල්ලෝ "Gay " වෙලා. එහෙම කිව්වට එකෙත් දෙයක් නෑ කියල හුග දෙනෙක් කියාවි. 

මේක පටන් ගත්තේ කවුද කියල නම් දන්නේ නෑ. ලංකාවට නම් මේක පොඩ්ඩක් අලුත් කියල හුග දෙනෙක් කියාවි. මට නම් හිතුනේ මේක ඉස්සර ඉදලම මෙහෙත් තිබුන දෙයක් කියල. මට මතක හැටියට ක් ජයතිලක මහත්තයාගේ "චරිත තුනක් " නවකතාවෙත් Gay සින් එකක් තිබුන වගේ මතකයි. දන්නා ය පොඩ්ඩක් කියවල බලන්ඩකෝ. කොතනද කියල නම් මට එච්චර මතකයක් නම් නෑ. ඒ පොතෙන් කතා කරේ පරණ ගැමි ජිවිත ගැනනේ. ඉතින් ඒ කාලෙත් ඔය වගේ දේවල් තියෙන්න ඇතිනේ???.

ඇමරිකාවේ නම් දැන් සමලිංගික විවාහ නීති ගත කරලා. ඒ වගේම තව හුගක් රටවල් වලත්  ඒක නීති ගත කරලා. තවත් රටවල් වල මේක නීතිගත කරන්න කියල සැහෙන්න උද්ගෝෂණ යනවා. මේ යන විදියට තව ටික දවසකින් ලංකාවෙත් මේක පටන් ගනීවි. කතාවට කිව්වනේ රත්රන් පැලදගත් කාන්තාවකට ලංකාවේ කෙළවරක ඉදන් අනිත් කෙලවරට කිසිම ආපදාවක් නැතුව යන්න පුළුවන් කියල. ඊට  පස්සේ ඒක වෙනස් උනා  රත්රන නැතුව යන්න පුළුවන් කියල. ඊළගට කිව්වේ කොහොමවත් ගනු කෙනෙකුට යන්න බෑ කියල. වයසක අච්චිලට, අවුරුදු 10 ට අඩු පොඩි ගනු ලමයින්ටවත් තනියම දවලකටවත් යන්න බැරි තරම් කෙල වුණා දැන් අපහු ඒක වෙනස් වෙලා. දැන් ගනු යට කෙසේ වෙතත් කොල්ලෙක්ට නම් තනියම කොහෙවත් යන්න බැරි වෙයි.

මිට අවුරුදු 5 ක් විතර කාලෙකට කලින් විතර කොලබ ,නුවර වගේ ප්‍රදාන නගර වල රැට පාරවල් අයිනේ ගණිකාවෝ පිරිලා හිටිය . පිටකොටුව දිහා එහෙම ර වෙනකොට සැහෙන්න ගණිකාවෝ හිටිය. ඒ කලේ ඉතින් ගනු කෙනෙක් එහෙම වැරදිලාවත් තනියම එහෙම හිටියොත් දකින කෙනෙක් හිතන්නේ මේ ගණිකාවක් කියල. පිරිමි කෙනෙක් නම් ඒ කාලේ තනියම ඉන්න පුළුවන් උනා. අවුලකට තිබුනේ ගණිකාවන්ට රැවෙටෙන එක විතරයි. එකත් හැමෝම නෙවේ . තමුන්ව පාලනය කර ගඳ බැරි ටික දෙනෙක් විතරයි.
දැනුත් ඒ වගේම ගණිකාවෝ ඉන්නවා . මොකද එක ලෝකේ පැරණිතම රස්සාවනේ.. ඒ උනත් දැන් රෑක  ගණිකාවෝ හා සමානව පිරිමි ගණිකාවොත් (එහෙම කියන එක හරියටම හරි නෑ. මොකද එවුන් සල්ලි ගන්නේ නෑ) හරි හරියට ඉන්නවා. මේ අය සමලිංගික පිරිමි . මේ අය කරන්නේ තනියම ඉන්න තරුණ හෝ ළමා වයසේ පිරිමි කෙනෙක් ව තමුන්ගේ ආශාවන් සදහා දුෂණය කිරීමයි. ඒ හින්දම දන පිරිමි කෙනෙක්ටවත් තනියම රැක පරකවත් යන්න බැරි වෙලා තියෙනවා.

මං "Lesbian " ගැන කතා කරේ නැත්තේ ඒ ගැන කරන්න හරි විස්තර නොදන්නා හින්දයි. ඒ ගැන එක වචෙනෙකින් හරි කිව්වොත්. Facebook එකේ තියන බහුතරයක් කාන්තා profiles වල  තමුන් lesbian කියල හදුන්වල තියනවා.(සමහරවිට හුගක් ඒවා fake වෙන්ඩත් පුළුවන්) හරියටම නොදන්නා නිසා ඒ ගැන වැඩි දෙයක් නම් දන්නේ නෑ.

මේ හැමදේටම හේතුව මොකද්ද කියන එක නම් මට එච්චර තේරුමක් නම් නෑ. ඒ උනත් මගේ අදහස නම් මේ  දේවල් වලට හේතුව වෙලා තියෙන්නේ Love එකට බූට්‌ වැදුන එකයි. බොක්කෙන්ම love කරපු උන්ට බූට් වැදුනම හිතට අමරුයිලුනේ. එතකොට හදිසි තීරණ අරන් හුගක් අය සිය දිවි හානි කර ගන්නවා . සමහරු මානසික රෝගීන් බවට පත් වෙනවා. එතනින් ඉතුරු වෙන අනිත් පිරිස තමයි "Gay සහ lesbian "  විදියට වෙනස් වෙන්නේ. මේ දේවල් වලට  අන්තර්ජාලය වගේම දැන් තියන රුපවාහිනී වැඩසටහන්, ෆිල්ම්ස් වගේ දේවලුත් බොහෝ දුරට වග කියන්න ඕන. මිනිස්සුන්ගේ මනස වෙනස් කරන්න බොහෝ විට බලපාන්නේ මේ වගේ දේවල්මයි.

 මේක කියවන යටත් මේ ගැන අදහස් ඇති කියල මම හිතනවා. ඒ හින්ද මේ පොස්ට් එක කියෙව්වම ඔයාලටත් හිතෙන දේවල්. comment එකක් විදියට පොස්ට් කරන්නකෝ.



Monday, November 28, 2011

කෙල්ලෝ මාළුවෝ, මාළුවෝ කෙල්ලෝ, කෙල්ලෝ මාළුවෝ....

මාලුවෙක් අල්ලගන්නවා කියන එකත් ලේසි වැඩක් නෙවේ. මොකද මාළු උනත් හැම කෙනාටම අහුවෙන්නේ නෑ. කියමනක් තියනවනේ පව් කාරයින්ට විතරයි මාළු අහුවෙන්නේ කියල. එක ඇත්තද බොරුද කියන්න නම් දන්නේ නෑ..කවුද දන්නේ ඕක බැරි එකෙක් කියපු කතාවක්ද කියලා.??? ඒකටත් ඉතින් හැකියාව තියෙන්ට එපැයි. මාළු අල්ලන එකත් කලාවක්. ඒකටත් පොඩි පොඩි Method වගයක් තියනවා.( මන් මෙම්හෙම් කියෙව්වට මං මාළු අල්ලන වැඩ කාරයෙක්  නෙවේ) . මාළු අල්ලන සීන් එකක් එන්ටර් කරේ කියන්ඩ යන දේට මේකත් අදාල හින්දයි..

මාළු අල්ලන්ඩ එක එක ගැජමැටික්ස්  තිබ්බට ප්‍රදාන වශයෙන් ක්‍රම දෙකයි...
01.බිලි කොක්කෙන් බෑම.
02,දැලක් දාලා ඇල්ලීම.
 මේක මෙතනින් පොඩ්ඩක් Pause කරන්නම්කො. දැන් කියන්නේ ඒ කතාවම තමයි ටිකක් වෙනස් දෙයක් ගැන...

කෙල්ලෙක්  අල්ලගන්නවා කියන එකත් ලේසි වැඩක් නෙවේ. මොකද කෙල්ලෝ  උනත් හැම කෙනාටම අහුවෙන්නේ නෑ. කියමනක් තියනවනේ වැඩ  කාරයින්ට විතරයි කෙල්ලෝ  අහුවෙන්නේ කියල. එක ඇත්තද බොරුද කියන්න නම් දන්නේ නෑ..කවුද දන්නේ ඕක බැරි එකෙක් කියපු කතාවක්ද කියලා.??? ඒකටත් ඉතින් හැකියාව තියෙන්ට එපැයි. කෙල්ලෝ  අල්ලන එකත් කලාවක්. ඒකටත් පොඩි පොඩි Method වගයක් තියනවා.( මං මෙම්හෙම් කියෙව්වට මං කෙල්ලෝ  අල්ලන වැඩ කාරයෙක්  නෙවේ) . කෙල්ලෝ අල්ලන සීන් එකක් එන්ටර් කරේ කියන්ඩ යන දේට මේකත් අදාල හින්දයි..

දැන් හිතා ගන්ඩ පුළුවන්නේ මොකක් ගැනද මේ කියන්නේ කියලා. ඔය දෙකම ගැන වෙන වෙනම කිව්වත් එකටම කිව්වත් පාවිච්චි කරන්න තියෙන්නේ අර කලින් කියපු ක්‍රම දෙකම තමා. මාලුවෙක් අල්ලන්ඩ නම් හොද බිලි කොක්කකුයි හොද ඇමකුයි, තව හොදට මාළු ඉන්න තැනකුයි තියෙන්ට ඕන. මොකෝ මාළු නැති තැනකට ගිහින් මැරෙනකන් ඕක අල්ලන් හිටියට මාළු පියබල ඇවිත් ඕකේ සෙට් වෙන්නේ නෑ.  අන්න ඒ වගේම තමා කෙල්ලෝ සෙට් කර ගන්න එකත්. හොද ඇමක් ඒ කියන්නේ හොද පරමාර්ථයක්. හොද බිලි කොක්කක් ඒ කිව්වේ හොද පෞර්ෂත්වයක් ,වගේම හොද කෙල්ලෙක් හෝ කෙල්ලෝ . කලින් එක වගේම තමා කෙල්ලෝ නැත්නම් මොකට මේවා කරන්ඩද???.මේ ක්‍රමේ වඩාත් හොද බොක්කෙන්ම එක ලව් එකක් වගේ කරන්ඩ කැමති පොරවල්ලට. මොකෝ මේ මෙතොඩ් එක හෙන බොරින් වෙනවා වෙලාවකට. සැහෙන කට්ටක් කන්න  ඕන මලුවෙක්ට මේ ඇම කවා  ගන්ඩ. අනික හොද මාලුවෙකුට..

දෙවැනි ක්‍රමේ ගැන හිතුවොත් , ඒක හරියන්නේ මහා පරිමාණයේ ධීවරයෙකුට.මොකද මේ ඩයල් වලට මොක අහුවුනත් ගින්නක් නෑ..කොහොම හරි ඕන වැඩේ කර ගන්නවා .අහුවුනේ මෝරෙක්ද,  බලයෙක්ද, ඉස්සෙක්ද කකුලුවෙක්ද හල මස්සෙක්ද කියන එකත් අදාල නෑ..අහුවෙන හැම එකම මල්ලට ගෙන අරන් යනවා. අහුවෙන ප්‍රමාණය වැඩි වෙනකොට කල්ල මරේ... මේ method එක  හරි quick  පට   ගාලා මොකෙක් හරි අහු වෙනවා..හැබැයි මේක පාවිච්චි කරන්න හුගක් අය අකමැතියි.. මොකද විදුලි අදෙක් හරි මඩුවෙක්  හරි සෙට් උනොත් ආයේ සොරිම තමා.. කෙල්ලොත් එහෙමං තමා ඉතින්, මේකට ආයේ "මාළු" ගැන අයින් කරලා "කෙල්ලෝ" කියන විශේෂණ පදය දැම්ම නම් ටක්කෙටම ගැලපෙනවා...

මේ මොන ක්‍රමෙන් හරි මාලුවෙක්/කෙල්ලෙක් කට හරි අහුවුණා නම් ඒ ගැන සතුටු වෙන්න. මොකද මේවා හැමෝටම කරන්න බෑ..මොකද සමහරුන්ට මාළු අල්ලන්ඩ බෑ වෙන කෙනෙක්ම  අල්ලලා දෙන්ඩ ඕන. එකනේ ඔය ඕන තරම් පොරවල් ඉන්නේ නාකි වෙලත් කෙල්ලෙක් නැතුව... දැන්ම ඉදලම පොඩි ට්‍රයි එකක් දීල balandako එහෙනම්...

"බිලි කොක්කකුත් තියේ නම්....
ඇමට පනුවොත් සිටියි  නම්....
මාලුවොත් එමට නම්...
මේ ඔබේ වාරයයි....

Wednesday, November 16, 2011

පුංචි කාලේ මං(i)..

හැමෝම දන්න හැමෝගෙම පුංචි කාලේ, හරියටම හැමෝටම මතකද කියන එක හරියටම කියන්න දන්නේ නම් නෑ..එක ජිවිතෙකට එක වරක් පමණක් උදාවෙන ඒ කාලෙට හැම දෙනාම ආදරෙයි, ඒ වගේම ආසයි.  ඉතින් මටත් තිබුණා ලස්සන ඒ වගේ පුංචි කාලයක්, ඒ කාලේ ගැන මට මතක තියෙන්නේ පුංචි පුංචි සිද්දි කීපයක් විතරයි. මං ටිකක් විතර  අමුතුයි කියල මටත් හිතුන. මොකද මම කරලා තියන අමුතු වැඩ ගැන අහල බැලුවම. ඔන්න ඉතින් ඒ අමුත් සිද්දීත් එක්ක අද ඉදන් පටන් ගත්තා "පුංචි කාලේ මං"...

මං ඉපදුන කාලේ කියන්නේ එපාම එපා කරපු කාලයක් කියල මං අහල තිබ්බ, ඒ කාලේ සිද්ද උන දේවල් ගැන මතකයක් නම් මට නෑ. මට තියෙන්නේ ඒ කාලේ ගැන අහපු මතකයක් විතරයි. අම්ම කියන විදියට  නම් මං ඒ කාලේ දඩබ්බර කොල්ලෙක්ලු, එපා කියන දේ කරනවලු, හුගක් වෙලාවට තමුන්ට ඕන දේම කරනවලු( තවමත් ඒක නම් එහෙමම තමා). ටිකක් විතර පණ්ඩිතයිලු. පොර ටෝක් එහෙමත් දෙනවලු..

අපි හැමෝම දන්නවනේ ගෙදරට කවුරු හරි  ආවම තේ එකක් වත් නොදී යවන්නේ නැනේ. ඉතින් එහෙම කෙනෙක් ආවම අපි පුරුද්දට වගේ අහනවනේ "තේ එකක් බොමු කියල"..එතකොට ඒ ආව කෙනෙත් පුරුද්දට වගේ කියනවනේ "ඕන නෑ" කියල. 
ඔන්න ඉතින් ඒක දවසක් අපේ ගෙදරට කවුද ආවලු. ඉතින් මාත් ඉතින් ඔහේ එහෙට මෙහෙට දගල දගල හිටියලු.  ඔහොම ටික වෙලාවක් ගියාට පස්සේ අම්ම කිව්වලු" අපි තේ එකක් බොමු නේද" කියල. ඒ ආපු කෙනා ඒකට මුකුත් කියල නෑ..ඔන්න ඉතින් ඒක පාරටම මැදට පැනපු මම කිව්වලු.." ඇන්ටි ඉතින් ඔයා ඕන නෑ කියල කිව්වේ නැනේ " කියල...

මට පොඩි  කාලේ හිටිය අපුරු යාලුවෝ තුන් දෙනෙක්. ඒ අය  මට වඩා අවුරුදු 60 ක් විතර වැඩිමල් අය.( දැන් නම් ඒ තුන් දෙනාම ජිවතුන් අතර නෑ) අපේ ගෙවල් ගාව තිබුණා තේ කඩයක්. ඉතින් හැමදාම හවසට ඒ සීයලා තුන් දෙනා එනවා පත්තරේ බලන ගමන්  තේ එකක් බීලා යන්න. මාත් ඉතින් පුරුද්දක් විදියට යනවා එයාලත් එක්ක පොඩි චැට් එකක් දාගෙන ඉන්න. එයාලත් ඉතින් මට හරි ආදරෙයි...ඔයා සීයලා ඉතින් පරණ කියුම් කෙරුම් ගැන පුර ජෙරු දොඩවන ගමන් පත්තරෙත් බලනවා. මාත් ඉතින්  ඉදගෙන කටත් ඇරගෙන බලාගෙන ඉන්නවලු..මං ඒ කාලේ අකුරු දන්නේ නෑ.. ඒ උනාට හැමදාම වගේ පත්තරේ බලනවලු හුගක් වෙලා..හැබැයි පත්තරේ බලන්නේ උඩ යට මාරු කරගෙනලු.

මම හුගක් චොකලට් කන කෙනෙක්, තවමත් එහෙමයි..පුංචි කාලේ කොහේ ගියත් , කවුරු ආවත් මට චොකලට් එකක් ලැබෙනවාමයි.. ඉතින් මං චොකලට් කාල දත් ටික නරක කර ගන්නවා කියල. අම්ම චොකලට් ඒක තාත්තටයි මටයි බෙදල දෙනවා. ඒ හැම වෙලාවේම තාත්තට ලැබෙන්නේ පුංචිම පුංචි කැල්ලක් විතරයි..
දවසක් මං අම්මගෙන් ඇහුව " ඇයි තාත්තට පුංචි කැල්ලක් දෙන්නේ?".. 
"තාත්තා ලොකු කෙනෙක්නෙ පුතේ.. තාත්තලට චොකලට් කන්න හොද නෑ"...
ඔන්න ඔයා වචන ටික මගේ හිතේ තදින්ම කා වැදුණා.. තාත්තෙක් උනාම චොකලට් කන්න බැරිලු..අය්යෝ.. මටත් එහෙම වෙයිද?...
ඒක හින්ද මං කවදාවත්ම" තාත්තා" කෙනෙක් වෙන්නේ නම් නෑ...

ඔන්න ඔයා වගේ තව සිද්දි ගොඩක් තියනවා...හැමදේම ඒක පාරටම කියල දැම්මම එකේ  ගතියක්  නෑ..මං ඒවා හෙමින් සීරුවේ ලියල දාන්නම්කො..
" ගැණු ළමයෙක් එක්කරගෙන ආපු හැටි..," ළමයි ඉපදෙන හැටි හොයා ගත්ත හැටි," ඔය වගේ කතා ගොඩක් තව තියනවා. මං ඒවා පස්සේ කියන්නම්කො...

බ්ලොග් . බ්ලොග් ඒක ගැන දැනෙන හිතෙන දේවල් ගැන කමෙන්ට් එකක් දාන්න. මං ලියන දේවල් හොදද නරකද කියලවත් දැන ගත්තම පොඩි සතුටකුත් එනවනේ...ඔයාල මේකට කැමතිද නැද්ද කියල දැන ගන්න ඕනනේ.....

Sunday, November 6, 2011

සිඟනවා නොවෙයි....

"තහ්", මුහුණට වැටුණු ලොකු වතුර බින්දු වලින් ඇහැරුනාට මොකද තවම නගරෙන් අඳුර පහවෙලත් නැහැ. වෙනදට ඇහැරෙනකොට ළඟ ඉන්න අම්ම, ඉස්පිරිතාලේ නවත්තල අදට තුන් දොහක්. එක අතකට අම්ම ඉස්පිරිතාලේ ඉන්න එකත් හොඳා, පේමන්ට් කෑල්ලක නිදා ගන්නවා වගේද ඉස්පිරිතාලේ සුදු රෙදි දාපු උස ඇඳ? එක අතකට බොරු ලෙඩක් හරි හදාගෙන ඉස්පිරිතාලේ නවතින්න හිතෙන්නේ මෙන්න මේ වගේ වෙලාවක තමා. උදේ පාන්දරම හෙන ගගහ වහින්න පටන් ගත්තේ මොන කරුමෙකටද මන්ද. වහින දවස් වලට හිගමන් යදින්න හරි අමාරුයි, මොකද හැමෝම බලන්නේ ඉක්මනට ගෙවල් වලට හරි වැඩ කරන තැනට හරි යා ගන්න. පේමන්ට් කෑල්ල උඩ තිබ්බ ඉටි රෙදි කෑල්ල නවල අතට ගත්තේ, පොලිස් උන්දෙක් මේක දැක්කොත් විසුමක් නැති හින්ද. මං දන්නා කලේ ඉඳන් ඉන්නේ මේ පේමන්ට් කෑල්ල උඩ. ඇඳුමක් කියල ඇඟේ දවටන් ඉන්න කලිසන් කෑල්ලට ඇඳුමක් කියන්න බැරි ගානට දිරාපත් වෙලා. උදේ පාන්දරම ඉස්කෝලේ යන පුංචි උන්දලා දැක්කම අනේ මටත් අකුරක් හරි ඉගෙන ගන්න තිබ්බනම් කියල හිතෙනවා, එත් ඉතින් එක වේලක් හරි හරියට කන්න නැතුව මොන ඉගෙනීම්ද කියල හිතෙනවා. අම්මට ගෙනත් දෙන්න කියල බෙහෙත් වගයක් දොස්තර මහත්තය ලියල දුන්න කඩදාසි කොලේක, ඒ බෙහෙත ඉස්පිරිතාලේ නැහැල්ලු, අනේ ඉතින් එක අතකට අම්ම තුන් වේල කාල ඉස්පිරිතාලේ හිටියත් මොකද කියල හිතෙනවා වෙලාවකට. බෙහෙතට රුපියල් තුන්සීයක් ඕනේ කියල බැංකුව ගාව බෙහෙත් කඩෙන් කිව්වා. අද උදේම කීයක් හරි හොයාගන්න තිබ්බ එක නැතුව ගියා මේ කාලකන්නි වරුසාව නිසා. අනේ දළඳා හාමුදුරුවනේ, මං ඉන්නෙත් ඔබවහන්සේ වැඩ වාසය කොරන පුරේම තමා, ඔබවහන්සේ ලංකාවේ ඉන්න ඔක්කොටම පිහිට වෙනවා, එත් මේ ඔබවහන්සේගේ පේන මානයේම ඉන්න, අම්ම රැක ගන්න දඟලන කොලුවා දිහා බලන්නේ නැත්තේ ඇයි? අනේ අම්මේ මට තවම එක සතයක්වත් හොයා ගන්න බැරි උනා. මං අද දවසේ කොහොමහරි මගේ අම්මගේ බෙහෙත ගෙනත් දෙනවා. මේ දුක් විදින්නේ, අපි හැමෝම ගියා ආත්මේ පව් කරලා ඇති අම්මේ, මේ පව් අපි මේ ආත්මේ ඉවරකරමු. ආයෙමත් අපිට මේ වගේ පව් විඳින්න නැති වෙයි නේද මගේ අම්මේ?

අනාවක් නැති විලස පාව යයි පැතුම් පොදි
කිමද මේ කටුක බව විඳින්නට කළ පවිට....
මුතු සිනහ වියළි ගොස් හඬන්නට නැත කඳුළු
කඳුළු වුද මුතු නොවේ විලස දුක්බර කෙතේ....

සුමුදු මුදු යහන් නැත විඳින්නට නිඳි සුවය
රනින් කළ වස්ත්‍ර නැත වසන්නට විලිසඟය....
උගන්නට අකුරු නැත උතුම් වුද ඒ ධනය
රසින් කළ අහර නැත බුදින්නෙමි මේ පවිට....

සිඟන්නෙමි දණ වැටී උපයන්න සත කාසි
වැටී මට සත වූද රැකගන්න මව් දිවී....
විඳින්නෙමු මේ පවිට මනු භවයේ එකට හිඳ
නොදකින්න මෙවන් පව් අනතුරුව කිසි දිනක....

Friday, November 4, 2011

තනිවූ...වියපත් මවකි ඇය...


මගේ තනි නොතනියට
දූ පුතුන් නැති කළට...
මහ ගෙදර දිරා ගිය පියස්සෙන් එබි එබී
ඉර, හද, තරු සිටියේ මගේ තනි රකින්නට...

දූ පුතුන් කෙළි දෙලින් සැරි සැරූ
මහ ගෙදර ගිහින් පාළුවට...
එබෙන විට මුළුතැන්ගෙට
දැනේ පුස් ගද, හිස්වූ හැළි වළං වල...

පඹවැල්, අතු රිකිළි
ගෙමිදුල වසා ගෙන...
ඔච්චම් කලා හරි හරියට
අතපය වාරු නැති මෙ මට...

තරහක් නැත තුන් සිතක
ඇත්තේ දුක මිසක...
මගෙ නෙත් සොයයි
මා දරුවන් හැමදාම...

පාලු පිල්කඩට වී
යොමා නෙතු වැට කඩුල්ලට...
බලා ඉමි පැතුම් හද පුරවාගෙන
ඒවිද කොයි මොහොතක හො...
දරු මුණුපුරන් මා බලා යන්නට...

Saturday, October 29, 2011

ටොපියක්....

"ටොපියක්, චුයින්ගම් එකක් ,කඩල පැකට් එකක්, පෙපරමින්ට් එකක්".....
මේ වචන පෙළ දිනපතාම නොවරදවාම ඇසෙන දෙයක්...මේක තවත් වචන කීපයක එකතුවක්. ඔබ කියාවි මෙන්න මේක වෙළෙන්දෙක් කියන දෙයක් කියා,ඔව් ඇත්ත මේක වෙළෙන්දෙක් කියන දෙයක් තමා, නමුත් මේ වචන මාලාව තුල අන්තර් ගත වෙලා තියෙන්නේ මොකද්ද කියල ඔබට හිතුනද...???

මට මං ගැන හිතන්න පුළුවන් වුන කාලේ මට හරියටම මතක නෑ,ඒක වෙන්නේ අවුරුදු 3 දී කියල අම්ම කියනවා මට ඇහිලා තියනවා. ඒ කාලේ ඉදන්ම මං බස් එකකට නැග්ගොත්..මේ ස්වරුපය . මේ හඩ මට හොදට මතකයි...පුංචිම කාලේ මට මේවයින් මොනවා හරි ඕන කියල මං කෑ ගැහුවා, ඇඩුවා..එතකොට අම්ම මට ඒ දේවල් වලින් මොනවා හරි අරන් දෙන්න ඇති...එතකොට "බබාට මොනවද ඕනේ කියල අහනවා මට හොදට මතකයි"...මං එතකොට එයාව දැක්කේ සුර දුතයෙක් වගේ. මට දිවයලොකෙන් කම ගෙනත් දෙන වීරයෙක් වගේ...මේ හැමදේම ගන්නේ සල්ලි කියල දෙයක් මත බව මං ඒ කාලේ නොදන්නවා වෙන්න පුළුවන්.

තව කාලයක් යනකොට මං මේ කෑම ජාති ගැන නොහිතන කාලයක් උද වුණා....හැම දේම මුදලක් මත යැපෙන බව මට හොදට වැටහුනා.එතකොට ඒ ස්වරුපය ඒ කටහඩ මට තවත් ඒක කරදර කාර වෙළෙන්දෙක් පමණක්ම උවා...ඉස්සර දැකපු ප්‍රසන්න බව දැන් පිළිකුලක් බවට පත් වෙලා.."කරදර කාරයෝ, එනවා මෙතන බෙරිහන් දෙන්න".....

එත්  අද?????????????
නම මොකද්ද?, වයස? කොහෙද ඉන්නේ? මේ කිසිදෙයක් මං දන්නේ නෑ... ගතින් වහරුන දුබල මිනිසෙක් පමණකි..සමද දුටු සරමයි, කමිසයයි, අර ටොපි මල්ලයි....වෙනසක් නැත...කට හඩේ තිබුන ප්ව්ර්ශය දැන් වියැකිලා...නමුත් ඇසෙන වචන මාලාව ඒ විදියමයි...

ජිවත් වෙන්න කරන රස්සව අවුරුදු 18 ක මතකයක් විතරයි මට තියෙන්නේ. සමහරක් විට ඊටත් වඩා  වැඩ කොටසක් කරන්න වෙන්න පුළුවන්..දරු පවුලක් ජිවත් කරවන්ට දරන වැයමක්...එකම විදියට හැමදාම... හුග කාලයක්  සිද්ද වුනේ ඇයි?????...පිළිතුර " මහත්තය කඩල පැකට් එකක් ගමුද කක යන්ට??"...දත් නොමැති ඒ  සුපුරුදු හිනාව  .....
හේතුවක් නොසිතන  කවුරුවත් නොදකින , ටොපි වෙලේන්දෙක්ගේ නොදන්නා ජිවිත කතන්දර....
"දුප්පත්කමද"???

තරුවක වරුණ...


හසකැන් විවර කර...නෙතු පියන් සැලූ සද...
මුමුනාවී ගීතයක් හෙමිහිට...
සියපතින් වියැකෙනා පිනි ශිඛර...
කුමුදුනියක් වී නම් ඔබ,
හමුවෙන්න තිබුනා නොවෙද...?
සදුගේ සිසිරයේ ළවතන රාව දෙන
තරුවක වරුණ...
ලබනු වස්...
නැණ සාර සමාධිය හා මුසුවූ...
උණුසුම...

Wednesday, October 19, 2011

මගේ වම් අත ..

 "සුබ ගමනක් යන්න ඕන දකුණු කකුල පෙරට තියලා."
 ඕන ගෙම්බෙක් මොකක් හරි වැඩක් කරන්න ගියාම කියන්නේ ඔය කතාව. නිකමට හිතුවද දකුණු කකුල නැති මිනිහෙක් කොහොමද ඔය වැඩේ කරන්නේ??. අනිත් එක වම කකුල කියන්නේ කකුලක් නෙවේද?. ඒක නැතුව දකුණු කකුලෙන් විතරක් ඔය සුබ වැඩේ කරන්න පුලුවන්ද?. කෙහෙල් මල.
නිකන් බොරු කතා විතරයි..

මේ ලෝකේ හැම දේම කරන්න හදන්නේ දකුණට. හැම හොද වැඩක්ම වෙන්නේ දකුණෙන්, හොර වැඩක් ජරා වැඩක් කරනවානම් කියන්නේ "වමට ගහනවා" කියල. ඒ කියන්නේ වමෙන් කරන හැමදේම නරකද..?. කෑම කන්න ඕන දකුණෙන්. එතකොට පස්චාත් භාගය පිරිසිදු කරන්න ඕන වමෙන්, ඔන්න ඔහොමයි පුංචිම කාලේ දෙමව්පියෝ ගුරුවරු ළමයින්ට උපදෙස් දෙන්නේ. ඔය කියපු වැඩ දෙක කරන අත් දෙක මාරු උනා කියලා ඒවා හරියට වෙන්නේ නැද්ද?..වම් අතින් කෑවම කැවෙන්නේ නැද්ද?..දකුණු අතින්.....

මේ ලෝකේ හැම දෙයක්ම නිර්මාණය කරන්නේ දකුණු අත හුරු අය වෙනුවෙන්. වම් අත හුරු අයට දෙයක් කරොත් ඒ කලාතුරකින්, පුටුවක් හැදුවත්, කතුරක් හැදුවත්, මොන දේ හැදුවත් හදන්නේ දකුණ ගැන හිතලයි. මම කියන්නේ නෑ ඒ වගේම වමෙන් වැඩ කරන අයටත් ඒ දේවල් හැදෙන්න ඕන කියලා. අයි බැරි හැමෝටම සදාරණයක් වෙන විදියට හැම දේම නිර්මාණය කරන්න?. එහෙම උනා කියලා කාටවත් පාඩුවක් නැනේ?..

වම දකුණ කියන්නේ සංකල්පයක් විතරයි.නමුත් ඒ දෙයත් බමුණු මතවාදයක් ඔස්සේ විග්‍රහ නොකර, ප්‍රායෝගික විදියට හිතුවොත් මේ විදියට අසාදාරනයක් නොවේවි කියලා මම හිතනවා..මොකද..
"මමත් වමත් කාරයෙක්.."


Sunday, October 16, 2011

සරමක් අදින්නද?

"පුතේ  සරමක් අදින්නත් පුරුදු වෙන්න"...
අපේ අම්ම මට ඔය කතාව දැන් දහස් වාරයක් විතර කියල ඇති.කොහොම කිවත් මට නම් සරමක් ඇද ගෙන ඉන්න බැරි බව මම හොදට දන්නවා.මන් ඉතින් ශාන්ත දාන්තව ඉන්න හොද පුතානේ. සරමක් අන්ද කියල ඉස්සොරොම මතකයක් තියෙන්නේ මොන්ටිසෝරියේ කොන්සර්ට් එකේදී. පස්සේ දහම් පාසල් යන කලේ සරමක් ඇදන් ගියා, ඒකත් ලණුවකින් ගැට ගහලා.
 
ඇත්ත තමා, අපේ රටේ ජාතික ඇදුම.ඒ කීවට ඉතින්.. මං දන්නවනේ මං ගැන , ෂුවර් සරමක් ඇදන් නිදා ගත්තොත් උදේට සරම හොයන්න වෙනම මිෂන් එකක් දෙන්න වෙයි.අනිත් එක ඕක ඇදන් ඉන්න වෙලාවට බල්ලෙක් එහෙම පැන්නුවොත්, කොහොමද සනීපෙ?.මං මේ සරම් වලට අපහාස කරන්න හදනවා නෙවේ. නැත්නම් හෙට වෙනකොට මාව දේශද්‍රෝහියෙක් විදියට හංවඩු ගහයි.

මට හොද සරම් කතාවක් මතක් උණා. මේක වෙලා තියෙන්නේ සැහෙන කාලෙකට ඉස්සර,
ඒ කලේ ඉදල තියෙන්නේ ආරච්චිල තමයි ගමේ ලොක්කා,නැත්නම් පොර. ඉතින් මිනිහ පාරේ ගියත් කොහේ ගියත් (කොටුවක් පැන්නත්) උන්දැට හැමෝම ගරු කරනවා.පිරිමි උදවිය කැහැපොට ගහලා තියන සරම දික් කර ගන්නවා.අත්  දෙක එකතු කරලා වදිනවා. එහෙම තමයි ඒ කාලේ සිස්ටම් එක.
ඔන්න ඉතින් එක දවසක් උදේ ආරච්චි මහත්තයා කොහේ හරි  යන්න කියල ගමේ මිනිහෙක්ගේ වත්ත මැදින් (ෂෝර්ට් කට් )  හාමිනේත් එක්ක ගියාලු.

උදේ පාන්දරම සීතල හින්ද ගෙදර මනුස්සයත් මිදුලේ ගිනි මැලයක් ගහගෙන සරමත් පොරෝගෙන ඉන්නවලු. හදිස්සියේම මිදුල මැදින් එන ආරච්චි මහත්තයයි නෝනවයි දැකල, මේ මිනිහ කල බල උණා. ඉතින් මේ මනුස්සය පොරවන් හිටිය සරමට යටින් අත් දෙක අරන් නැගිටලා..
"ආයුබෝවන්ඩ ආරච්චි  මහත්තයා බැරක් වගේ?'...කියල බොහොම ගරු සරු ඇතිව කිව්වා . අරචචියි පව්ලයි දෙන්නා ලජ්ජාවෙන් රතු උණා... 
 
 මෙතනින් එහාට මොකද උනේ කියල මං කියන්න යන්නේ නෑ ඒත් ඉතින් මේ උණා වගේ දේවල් තව වෙන්න පුළුවන්නේ..
සරමක් අදින එක ගැන තව පාරක් හිතන්න ඕන....

Sunday, October 9, 2011

රාමුවෙන් ඔබ්බට......

මේ ලිපියට හේතු පාදකය වන්නේ "මගේ පුංචි කෙහෙල්මලේ මමයි නුඹේ වියපත් බඹරා" නම් ලිපියයි. ඔබ පළමුවෙන් දකින්නේ මෙම ලිපියනම්, කරුණාකර මීට පෙර පාරුවෙහි පල වූ "මගේ පුංචි කෙහෙල්මලේ මමයි නුඹේ වියපත් බඹරා" ලිපිය කියවා ඊට පසු මෙම ලිපියට යොමුවෙන මෙන් කාරුණිකව ඉල්ලා සිටිමි. මන්ද පළමුවෙන් ඔබ මෙම ලිපිය කියවුවහොත් ඔබට මෙහි එන කතා පුවතෙහි අගක් මුලක් නොතේරනු ඇත.
මමද "මගේ පුංචි කෙහෙල්මලේ මමයි නුඹේ වියපත් බඹරා" නම් ලිපිය මුලින්ම කියවූ අවස්ථාවේ මා හටද ඇති වුයේ මෙහි එන කතා නායිකාව පිලිබඳ පිළිකුලකි. මන්ද මාද තරුණ ගැහැණු ළමයෙකු වන නිසාවෙනි. ඒ ඇති වූ පිළිකුලත්, අද සමාජය ඇදී යන අගාදාත්මක ස්වභාවය නිසාත් මා මේ පිලිබඳව, මාගේ ගුරුවරයෙකුද වන මනෝවිද්‍යා උපදේශකවරයෙකු සමගින් සාකච්චාවට බඳුන් කලෙමි.
මාත් ඔහුත් අතර ඇති වූ සංවාදය පහත දැක්වෙන පරිදිය....
මම: මෙම කතාවෙහි එන ගැහැණු ළමයාට තමාගේ පියාගේ වයසේ සිටින පුද්ගලයෙකු සමඟ සම්බන්දතාවයක් ඇති කර ගැනීමට තරම් පහත් මානසිකත්වයක් ඇති වුයේ ඇයිද?
මනෝ උපදේශකවරයා: දරුවා ඔබට ඔබගේ පියාත් සමගින් කතා බස් කරනවිට, ඔහුත් සමඟ ගමනක් යනවිට ඔබට දැනෙනුයේ කෙසේද?
මම: මට බොහොම ආරක්ෂාකාරී හැගීමක් දැනෙනවා, එක බොහොම බලගතු හැගීමක්, ඒක මට ආයේ දැනෙන්නේ මගෙ මව අසලදී පමණයි.
මනෝ උපදේශකවරයා: හොඳයි, අර තරුණියටත් ඒ හැගීමම දැනෙනවද කියල ඔබ සිතුවද?
මම: ඒත් මට ඒ හැගීම දැනෙන්නේ මගේම පියා අසලදී, අර තරුණියගේ පියා නෙමෙයි මේ සිදුවීමට සම්බන්ද වෙන්නේ?
මනෝ උපදේශකවරයා: ඒත් ඔබට ඒ තරුණියගේ හැගීම් දැනුනද? එහෙම නැත්නම් ඒ දෙන්නගේ කතා බහේ වෙනසක් දැක්කද? නෑ නේද? ඔබල දැක්කේ, ඒ තරුණිය ඒ වයසක පුද්ගලයට බොහොම සමීප වී සිටිනවා පමණයි නේද?
මම: ඔව්, එතකොට ඔබ පැහැදිලි කරන්නේ මේ දෙදෙනා අතර අසම්මත සම්බන්දයක් නැහැ කියලද?
මනෝ උපදේශකවරයා: ඒක එහෙම වෙන්නත් පුළුවන්, නොවෙන්නත් පුළුවන්. ඒ අපි එය සංජානනය කර ගන්නා ආකාරයයි. අපිට මෙහි සත්‍ය සිදුවීම දැනගැනීමට හැකිවන්නේ ඒ දෙදෙනාගෙන්ම පමණයි.
මම ඒකට හොඳ උදාහරණයක් කියන්නම්, මං ලඟට එන සේවා දායකයින්ගේ පුද්ගලිකත්වය මට ගොඩක් වැදගත් නිසා මං සිද්දිය විතරක් කියන්නම් වෙනත් නම් ගම ඇසුරු කර ගනිමින්.
මගේ විශ්ව විද්‍යාල මිතුරෙක් ඉන්නවා කසුන් කියල, මේ සිදුවීමට සම්බන්ද වෙන්නේ ඔහුගේ මිතුරෙක් වන සංඛ. සංඛ උපාධිය අරගත්තත් එක්කම විවාහ වුණා. සංඛත්, බිරිඳත්, සංඛගේ මවත් පියාත් ජීවත් උනේ සංඛගේ මහගෙදර. සංඛගේ අම්මයි තාත්තයි, බොහොම ආදරෙන් ජීවත් වෙච්ච යුවලක්. පුතාගේ විවාහයත් එක්ක මේ දෙන්නගේ බැඳීම තව තවත් ශක්තිමත් වුණා. ඒත් හදිසියේම සංඛගේ අම්ම අන්ත්‍රා වුණා. මේ සිදුවීමෙන් අසරණ උනේ සංඛගේ තාත්තා. පුතයි ලේලියි උදේ පාන්දරම වැඩට ගියහම ඒ දෙන්න එන්නේ රෑ කළුවරත් ගෙට ගොඩවෙලා සැහෙන වෙලාවක් ගියාට පස්සේ, මේ නිසාම සංඛගේ තාත්තා නගරේ පුස්තකාලෙට, නගර උද්‍යානයට යන එක දින චර්යාවේ අංගයක් බවට පත් උනා. මේ ගමන් බිමන් වලදී සංඛගේ තාත්තට හිතවත් උනේ සමවයස් යහළුවන් වෙනුවට හැඩකාර තරුණියක්. මේ පිලිබඳව සියළුමදෙනා දැරුවේ එකම මතයක්. වයසට ගිහිල්ලවත් මේ මිනුස්සු හැදෙන්නේ නෑ කියලයි හැමෝම හිතුවේ, මේ සිදුවීම් සමුදාය සිදුවෙද්දී සිත් කලකිරිච්ච සංඛ, බිරිඳවත් අරන් පිටරටක පදිංචියට ගියා. මේ දෙන්නව මං ගාවට අරන් ආවේ කසුන්, සංඛගේ මිතුරා. අපි සියලු දෙනා හමු වුනේ හෝටලයක දවල් කෑමකදී. අපි සාමාන්‍ය අන්දමට කතාබහ කර කර ඉන්න අතරේ මං ඔහුගෙන් ඇහුවා ඔබ මේ සම්බන්ධයෙන් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ කුමක්ද? කියා, ඔහු මං දෙස මොහොතක් නිහඬව බල සිටියා. ඊට පස්සේ බොහොම පැහැදිලිව කරුණු පැහැදිලි කළා. ඔහු කිව්වේ බොහොම අපූරු කතාවක්. මහත්මයා මේ දරුවත් මාත් අතර තිබෙන සම්බන්ධය අපි දෙදෙනාට හැර අනිත් සියළුම දෙනාට ප්‍රශ්නයක් කියල මං හොදටම දන්නවා, මගේ පුතා උනත් මාව දාලා ගියේ මේ දිහා ඔහු පැහැදිලි මනසකින් බැලුවේ නැති නිසා, තමන්ගේ තාත්තව තේරුම් ගන්න එයාට බැරි උනා. එක එයාගේ දුර්වලතාවයක්, මං ඒක ගැන පසුතැවෙන්නේ නැහැ. මේ දරුවත් මාත් අතර තියෙන සම්බන්ධය බොහොම පැහැදිලි පිරිසිදු එකක්. හැමෝම හිතුවේ මගේ නෝනගේ තැන මේ දරුවා අරන් කියලා. මගේ නෝනා වගේ අය ඉන්නේ එක්කෙනයි මහත්තයෝ, එයාගේ තැන ගන්න මේ ලෝකේ කාටවත් බැහැ. මං මේ දරුවට ආදරේ කරන්නේ මගේ දුවට වගේ, ඒත් ඒ දේවල් සිදු උනේ නෝනගේ මරණයෙන් පස්සේ නිසා ඒක සියළුම දෙනා වැරදි විදිහට අවබෝධ කර ගත්තා. මගේ නෝනා ඉන්න කාලේ මට වෙන කවුරුවත් ඕන උනේ නැහැ තමයි, මොකද ඇය මට බිරිඳක් විතරක් නෙමෙයි හොඳ මිතුරියකුත් උනා. ඒත් එක්කම මේ සිදුවීමට සම්බන්ද වෙන තවත් සිදුවීමක් තියෙනවා. මගේ බිරිඳට පුතා හම්බ වෙච්ච වෙලාවේ කරපු සැත්කමෙන් පස්සේ ඇයට නැවත දරු උපතක් සිද්ද කරන්න බැහැ කියලා වෛද්‍යවරු කිව්වා, දුවෙකුටත් කැමති වෙලා හිටපු මට බිරිඳගේ වේදනාව නැතිකරන්න ඒ හැගීම් පිට නොකර ඉන්න සිද්ද උනා. ඒත් ඒ කැමැත්ත නැති උනේ නැහැ. මේ ගැණු දරුවාගෙන් මං දැක්කේ අපේම දුවෙකුගේ ආදරේ, ඒ වගේම මේ දරුවගේත් අම්මයි තාත්තයි පොඩි කාලෙම නැති වෙලා, ඒ දරුව මගෙන් බලාපොරොත්තු වෙන්නෙත් තාත්තා කෙනෙකුගේ ආදරේ විතරයි. එතනින් එහාට ගියා කිසිම සම්බන්දකමක් අපි දෙන්න අතරේ නැහැ, මිනිස්සු මේ දිහා වැරදි විදිහට බැලුවට මට කරන්න දෙයක් නැහැ, මං ඒ පිලිබඳ සැලකිලිමත් වෙන්නෙත් නැහැ.
ඉතින් දැන් ඔබට තේරෙනවා නේද සමහර සම්බන්ධකම් වල ඇතුල් පැතිත් තියෙනවා කියලා, මේ දේවල් තරාදියක දෙපැත්තට දාලා කිරන්න මනින්න අපට පුළුවන් උනාට, මේ සිදුවීම් වලට සම්බන්ද පුද්ගලයින්ගේ ජීවිත කොච්චර සංකීර්ණද කියලා අපට මේ හරහා තේරුම් ගන්න පුළුවන් නේද? ඒ නිසා රාමුවෙන් ඔබ්බට ගිහිල්ල සමාජීය කරුණු පිලිවෙලින් රැස් කරලා සමහර පුද්ගලයෝ ගැන තීරණ ගන්න ඕනේ කියලා මගේ ගුරුවරයා මට බොහොම කරුණාවෙන් පැහැදිලි කළා.
සැකිල්ලෙන් ඔබ්බට සිතන්නට යමක්.........

Saturday, October 8, 2011

මගේ පුංචි කෙහෙල්මලේ මමයි නුබේ වියපත් දෙබරා

"මගේ පුංචි රෝස මලේ මමයි නුබේ වියපත් බබරා "..
කියල කිව්වේ සැබෑ නොවූ, සිතිවිලි වලින් පමණක් පෙම් කර පරාද උන වියපත් "ප්‍රේමවන්තයෙක්"...
ආදරේට වයස් බේදයක්, පාට බේදයක්,ජාති බේදයක්, ආගම බේදයක් නෑ කියල කතවක් තියනවනේ.මට නම් හිතෙන්නේ ආදරේ කියන එකට විලි ලැජ්ජාව කියල දෙයක් නෑ කියලයි..වෙන්න පුළුවන් , ඒ උනත් තව කෙනෙක් කියාවි ඒක හැගීමක් කියල එතකොට කොහෙන්ද ලැජ්ජාවක්???..
ඒක වෙනම දෙයක්නේ...මං මෙතන ඒක ගැන කියවල නිකං චාටර් වෙන්නැතුව කියන්න ආපු කතව කියන්නම්කො..ඒක කියවපුවම මං දැගලුවේ මොකක් කියන්නද කියල හිත ගන්න පුළුවන් වේවි..

මේකට දෙන්නෙක් සම්බන්දයි...කොල්ලෙකුයි කෙල්ලෙකුයි ගැන ආදර කතාවක් තමයි..ඒ උනත් මේක ටිකක් වෙනස් විදියේ කතාවක්..මේකේ ඉන්න කොල්ලට 60 ක් විතර ඇති කෙල්ලට 23 ක් විතර ඇති..මේ සිද්දිය සිද්ද උනේ අවරුදු දෙක තුනකට කලින්..පුදුම හිතෙනවා තමයි ඒ උනාට ඇත්ත...
මං ඔය කලේ ඒලෙවෙල් ක්ලාස් යනවා.උදේට ක්ලාස් යන්න ආපුවම හැමදාම එකෙක් දෙන්නෙක් අඩුයි..අපේ එවුන් හැමදාම වෙලාවට වැඩ කරපු අයනේ..එක්කෝ එකෙක් දෙකෙක් "විටමින්" ගන්න ගිහිල්ල. ඉතින් හැමදාම උදේට පය බාගෙක විතර කට්ටක් කනවා..

දවසක් ඔහොම චාටර් වෙලා ඉන්නකොට..පට්ට කැල්ලක් බැස්සනේ..අම්මට සිරි..යකෝ එකී නිකං හින්දි නිලියක් වගේ මාර ලස්සනයි.ටිකක් විතර මෝඩ උනාට පොඩි අහිංසක ගතියක් නැත්තේම නෑ..අපිත් ඉතින් පැණි පෙර පෙර ඉන්නකොට..අර කියපු අන්කල් කොල්ල ආවා..අපි මිනිහට "ආකාශ්" කියමුකෝ.මිනිහ ආපු ගමන් කෙල්ලව එක්කන් ලගම තිබ්බ කඩේ ඇතුලට ගියා..මත ඉතින් එතන හිටපු කොල්ලොත් එක්ක කෙල්ල ගැන හිනා මව මව හිටිය.සමහර එවුන් දැනටමත් "ආකාශ්" මාමා කරගෙන (අපි හිතුවේ ඒ මිනිහගේ දුව කියල).

ඔන්න ඔය අතරේ අපේ විටමින් සෙට් ඒක ආවා. උන් සාමාන්‍යයෙන් විටමින් ගන්න යන්නෙත් ඔය කඩේටමයි.අපිත් ඉතින් උන්ට වෙච්ච වැඩේ රහ කර කර කිව (කෙල්ල අපිට ලයින් එකක් දැම්ම කියලත් කිව.). ඒක අහපු ගමන් අරුන් සෙට් එක බක බක ගල හිනා වෙන්න පටන් ගත්ත.අපි දැන් හොල්මන් වෙලා..

"යකෝ, ඒ ආකාශ් කාරයාගේ දුව නෙවේ බන්, ඒ උගේ කෑල්ල..".. ඕකි ______ ගර්ල්ස් කොලේජ් එකට ගියේ. ඕකිව එකෙනුත් අයින් කර මේ කේස් එක මාට්ටු වෙලා."..
මං ෆුල් හොල්මන්..මට මු කියන එක ෂුවර් නෑ ඉතින්.. මොකෝ මේවා කවදා අහපු දේවල්ද?.
"අඩේ බොරු නොකිය ඉදින් බං.. උබල නිකං ඉරිසියාවට පද හදනවා.."
"බොරු, යකෝ අපි හැමදාම ඔය කඩේට යනවා , අපි ඕක හැමදාම දකිනවා , උබට ෂුවර් නැනේ වරෙන් පෙන්නන්න".....

අපිත් ඉතින් මොක් කියල ගියා බලන්න කඩේ ඇතුලට..ඔකේ විටමින් ගන්න තැන තියෙන්නේ ටිකක් ඇතුලට වෙන්න..අපිත් ගියා ඒ හරියට...
මාව නිකං සිතල වෙලා ගියා වගේ උණා.. යකෝ අර ලස්සන කෙල්ල අර නාකි හිපාටුවට තුරුල් වෙලා ඉන්නවා..
නොදකින්...
ඒක දැක්ක ගමන් අපි ටික එලියට ආවා... මට නම් කෙල්ලොත් එපා උණා ඕක හින්ද...චික් විතරක්..
තමුන්ගේ තාත්තා විතර මිනිහෙක් එක්ක??
තමුන්ගේ දුව වගේ කෙල්ලෙක් එක්ක??

අමරසිරි පිරිස් මහත්තයගේ අර ලස්සන සින්දුව මගේ ඔලුව ඇතුලේ වෙන විදියකට කැරකෙන්න ගත්ත..
"මගේ පුංචි කෙහෙල්මලේ මමයි නුබේ වියපත් දෙබරා "...

Thursday, October 6, 2011

මහ මඟ සිඟා කන මාතෘ ප්‍රේමය

එදා ඒ සිදුවීම වෙලා අදට අවුරුදු 28 ක් ගතවෙලා තිබුනත්, වැසි දවසකට මගේ ජීවිතේ වෙනස් කරන්නට හේතු පාදක උන ඒ සිදුවීම එයාකාරයෙන්ම මගේ මනසට ගොඩවෙන්නේ මගේ ආරාධනයක් නැතුවම නෙමේ. එක බත් ඇටයක් හොයාගන්න මහමග යන එන හැම දෙන දිහාවේම අසරණ බැල්මක් රඳවාගෙන බැලුවත්, ඒ කවුරුත් එහා මෙහා යන්නේ, අපිට කිසිම හැගීමක් දැනීමක් නැති ගානට.. අවුරුදු 7 දරුවෙකුට මේ වගේ සිදුවීම් දුලබ සිත් පාරන සිද්දි වුනත්, අපි වගේ යාචක දරුවන්ට මේ සිද්දි සාමාන්‍ය එදිනෙදා සිදුවෙන සිදුවීම් විතරයි. "ගන්න පුතා.." එදා වැස්සෙන් මුළු නගරයම වස ගතට දවසක, ලස්සන මටසිළුටු දෑතකින් සුදුපාට කවරෙක ඔතපු බත් පාර්සලයක් එක්කම මගේ දිහාවට පා වෙලා ආපු ඒ වචන ටිකටයි, දාරක ප්‍රේමය වැහුණු නෙත් දෙකටයි මම බත් පාර්සලයට වඩා ආසක්ත වුනා කියල මගේ මතකයට අද නැගෙන්නේ, මුවගට හීන් හිනාවකුත් එක් කරමින්. එදායින් පස්සේ ඒ බත් පාර්සලය එක්කම ඒ ලෙන්ගතු හිනාවත්, මම ආසක්ත වෙච්ච ඒ ආදරණීය වචන පෙළත් නිතරම ලැබුනේ ජීවිතේ මෙයයැයි ඒකාලයේ මා හට පසක් කරලමින්. අඳුරුව වසාගත්ත නගරය ඇතුලේ ඒ මූසල දවස ඒ තරම් ඉක්මනින් මට බලාපොරොත්තු වෙන්න තරම් මම පව් කාරයෙක් උනේ ඇයිද කියල ඒ දවසේ මම නිතරම ප්‍රශ්න කලත් ඒ සිදුවීම නොවෙන්න අද මම මේ තත්වයෙන් නොයින්න තිබුණා. ඒ ආදරණීය පුංචි නෝනා එදා කෑම ගොඩක්, ඇදුම් ගොඩක් එක්කම ලස්සන මහත්තයෙකුත් එක්කගෙන ඇවිත් තිබුණා. " මම කසාද බැදලා රට යනවා, ඔයාට හැමදාම මේ වගේ කෑම එක ලැබෙයි, මට මීට වඩා ඔය වෙනුවෙන් කරන්න යමක් බෑ පුතේ,කොච්චර සල්ලි තිබුනත් අපිත් අසරණ වෙන වෙලාවල් තියෙනවා". ඒ පුංචි නෝනා එදා එහෙම කිව්වේ ඇයි මට නොතේරුණත් හිත පිත් නැති ඉහල සමාජ ඇතුලේ හිර වෙච්ච 'මනුස්සයොත්' ඉන්නවා කියල අද පැසුණු මනසකින් යුත් මට වැටහෙනවා. එදා ඒ සිදුවීමෙන් පස්සේ මට අම්ම කෙනෙක් වගේ ලග හිටිය ඒ පුංචි නෝනගේ අඩුව පුරව ගන්න ලග තිබ්බ විහාරස්ථානෙට ගොඩ වැදුනේ කොහොමද කියන්න මට අදටත් නොවහැටුනත් සංසාරික පුරුදු නේද මේ කියල අර්ථ දක්වන්න මට අද පුළුවන් වෙලා තියෙනවා. ඒ ගොඩ වැදීම අද හිමිනමක දක්වා වර්ධනය වුනත්, ඒ සිදුවීම මට හිතකාමී සිතුවිල්ලක් වීම වලක්වන්නට තරම්, අදටත් මම පෘතග්ජනත්වයෙන් මිදී නැහැ.

වැහිලිහිණියේ නුඹ පුංචි වුද තරමටම
මට සතුටු අනාවැකි ගෙනෙයි නුඹ ඉදහිටම
පාරවන මුදු නමුදු ඒ සොදුරු අතීතය
තවම මම සෙනෙහසයි ඒ අඳුරු වැසි දිනට

වැසි දිනක හමු වූද එදා මට ඇය නෙතඟ
පුතණුවක වන තරම සිත පාමි ළඟ හිඳම
සෙනෙහසින් මුහුම් කළ ඒ බැල්ම දුටු සැනින
සිතෙයි මට නටන්නට පුංචි වැහි පොද යටම

අකුණු වැසි කඩා හැලුණු ඒ අඳුරු වැසි දිනේ
මා දෙනෙත දුටු දසුන පාරවයි මගේ සිතේ
ඒ නෙතඟ අන්සතුය හිමිනොවේ කිසිදිනක
වැසි පොදට පෙම් කරමි මව්නි නුඹ අන්සතුය

Sunday, October 2, 2011

ආච්චිට හාල් ගැරීම..

මේ දහපදුරා කාලේ වගේ නොවෙයි බොලව් ඒ කාලේ...කොයි ත‍රම නිස් කලන්කද?.. දැන් වගේ ඔය වැර්ලස් කලි අටෝගන පස්ස කැඩිච්ච කඩි වගේ  එහාට මෙහාට පට පට ගල කරෙකොන ආටද බාටද කෙහෙල්මල් තිබ්බේ නෑ නොවැ... ඒ කාලේ තිරික්කලෙන් හරි, ගොන් කරත්තෙන් හරි එහෙමත් නැත්තම් මේ කකුල් වලින් නොවැ එහෙ මෙහෙ ගැටුවෙ..කොහෙද බොලාලට අඩියක් දෙකක්  පයින් ගාටන්න බෑ..කකුල් කඩිත්තුව ..අනිච්චේ  දුක්කේ කිවලු ...
 කොහෙද බොලලා බඩ පැලෙන්න ගිලින්නේත් දහ ජරවනේ...ඒ මෙලෝ ජරාවක් කටේ තියන්න බෑ බොලව්...තුහ් තුහ්..
ඒ කාලේ අපි අල බතල කල අග පත වෙහෙසල වැඩ කොරා...එහෙව් ජාතියක මිනිස්සු බොලව් අපි...ඒත් තොපිට එක පැයක් වැඩක් කරොත් පැය දහයක් විතර අමාරුයි... කම්මැලි හැත්ත නොදෝමකින්.....
දැන් ඉතින් ඉන්නේ ජාතියක් ජම්මයක් හොයා ගන්න බැරි එව්වුල නොවැ..කොල්ලෝ කුරුට්ටෝ කොන්ඩවල් වවාගෙන..නහයයි කනුයි හැම තැනම හිල් කොරගෙන යකඩ පට්ටම් එල්ලගෙන..ලමිස්සියෝ ජංගි කොටයි කලිසම් කෑලියි එල්ලගෙන..හනේ හප්පොච්චියෙ මේවා දකින්ට අපිත් ඉන්නවා නොවැ...
මුන් කතා කොරන්නේ කුණුහරුපෙන් වගේ..ඒරොප්පේ එව්වෝ කතා කොරන ඒවයි..අපේ උන් කතා කොරන ඒවයි කවලම් කොරලා...ඕවා ඇහෙනකොටත් බඩ කකියනවා..
 දැන් ඉන්න එකියකට හරියට බතක් වත් තඹ ගන්ට පුලුවන්ද බෑ නොවැ..එක්කෝ බත ලිප තිය ගන්න ලිපක් හදා ගන්න පුළුවන්ය...අපේ කාලේ අපි ලිප හදල කොරලා..ගොම මැට්ටෙන් පිළියම් කොරලා..කාලේ ගොහින් දර හොයාගෙන නොවැ ලිප ගිනි දැල්ලුවේ...
කොහෙද මේ කාලේ එකියන්ට හාල් ගරා ගන්නවත් පුලුවන...කොහෙද මුන්ගේ මිනිහලත් මුන්ට එක එක විච්චුරන..කැලි බැලී ගෙනත් දීලා..රසේ කුක්කරේද මොකද්දෝ එකෙන් බත් නිකනම් තම්බල ගන්නවලුනේ...
නොදකින් මෙහෙම බත් තමබනට වැඩ කොච්චර පිරියමද කොරහෙන් නැබිලියෙන හල ටික ගරා ගන්න එක...
අපුච්චේ මේ කොලම කැලි දකිනට වඩා හොදා මියැදිලා ගියානම්...හ්ම්ම්ම්ම්ම්    

Saturday, October 1, 2011

කොලබ සන්නිය

ඔන්න ඉතින් එකමත් එක කාලෙක හිටපු ලොවෙත් නැති හත් දෙනෙක්..කොලබ යන්න හිතුවලු..එකත් ඉතින් ලොවෙත් නැති කතාවක්, මුන් හත්දෙන හිටපු තැනත් මුන්ගේ විදියට වෙනස් කරාලු..ඒකට නම් ඉතින් 42ක් ම හිටියා...දැන් ඉතින් කොලබ සන්නිය නටන්න යන්නේ හතයි.. ඉතින් ඉන්න බවනකුත් හොයා ගත්ත කියමුකෝ..එකත් තියෙන්නේ මාරු පොට් එකක. ඒ ගැන විස්තර පස්සේ බලමුකෝ.
 මොන වෙඩිමකට ගියත් කලින් යන්ටත් ඕන, ප්ලැනකුත් තියෙන්ට ඕන කියල මොකෙක් හරි කියල ඇතිනේ..එහෙම කියපු එකෙක් නැත්නම්, ඔන්න දැන් මංම කීවා..
ඉතින් මේ කට්ටිය අරෙහෙට ගියා..කිරි අප්පට හාවෝ පැනපි කිවලු...යකෝ .....මේක මාර හුටප්පරයක්නේ?? හිටපු තැන නම් මෙහෙම හොල්මන් වැඩ නෑ..තැන තැන කට්ටිය පාඩම් කොරනවා,ඉවර උන හැටියේම වාෂ්ප වෙනවා,,,සින්දු කියන්න කෙනෙක් නෑ සෙල්ලන් කොරන්න කෙනෙක් නෑ..හනේ පව් අසරණ ළමයි මේ කිසි දෙයක් නොදැන ඔහේ පුටු රත් කර කර වේදිකාවට ගොඩ වෙන මනුස්සය කියන දේවල් වලට කටුස්සෝ වගේ ඔලුව වන වන ඉන්නවා..

හරිම සෝචනීය තත්වයක්..අර "චතුවා" නිතර කියනවා වගේ "ඇඩෙනවා තනි ඇහැට".. 
මේ විදින දුක නැති කරන්න හිතාගෙන කොලබ ගොඩ නගන්න .දියුණු කරන්න තියන පහසුකම් වැඩි දියුණු කරන්න  අපි අලුත් වැඩ පිළිවෙලකට ඇත ගහන්න හිත ගත්ත.
ඒවා ඉතින් අවට ගියාට කොරන්නත් බෑ..මොකෝ මුන්ව වෙනස් කොරන්ට ඉතින් ටිපෙට්ස් ගාලම මකන්න වෙයි.. මේක ඉතින් කෙටි කාලින  චන්දෙ බලාගෙන කරන එකක් නෙවේ ඉතින්...
හෙන ලොකු "ප්‍රොජෙක්ට්" එකක්..එහෙම කීවට අර අපේ "ෆයිනල්" එක වගේ එකක් එහෙම නොවේ ඔන්න..

එහෙනම් මෙන්න මේකයි ප්‍රතිපත්ති මාලාව..

01.සියලුම දෙනාට විනෝදමත් පරිසරයක් ගොඩ නන්වන්නෙමු . ඒ සදහා ගතයුතු ක්‍රියා මාර්ග ක්ෂණිකව ක්‍රියාත්මක කරන්නෙමු.
02.සියලුම ක්‍රීඩකයින් හට අලුත් ක්‍රීඩාවක් ලෙස බූරුවා ගැසීම සහ ඕමි ක්‍රීඩාව හදුන්ව දෙමු.ඒ සදහා කියවීම් ශාලා සහ ආපන ශාලා පිළිසකර කරන්නෙමු.
03.ලැප්ටොප් හරහා නව බයිස්කෝප්, සින්දු සහ ටි වී සිරිස් බෑ ගත කිරීමට අදාල "ලින්ක්" ලබා දෙන්නෙමු.
04. පඩි පෙළවල් මත වැඩි වී සිටීමට දිරි ගන් වන්නෙමු .
05.මසකට වරක් වත් අසල පිහිටි පිට්ටනියකට ගොස් සෙල්ලම් කරීමට අවකාශ සලසා දෙන්නෙමු.
06.විශේෂ ක්‍රීඩා තරගා වලි හා උත්සව අවස්ත සංවිදානය කිරීමට දිරි ගන්වන්නෙමු.
06.බාහිර කටයුතු වල වැඩි පුර යෙදිමටත් විබාග කටයුතු නිසි පරිදි සැලසුම් කිරීමටත් පුහුණුවක් ලබා දෙන්නෙමු.
07.තවද සියලුම පිරිමි ළමයින්ට "අපි" ආකාරයේ හැසිරීම් රටාවක් හුරු කර වන්නෙමු.
08.නිදැල්ලේ ගැවසීම හා නිකරුනේ කාලය ගත කරන ආකාරය ගැන මන වැටහීමක් ලබා දෙන්නෙමු.
09.පිස්සු හැසිරීම් රටාවක් හුරු කිරීමට කෙටි කාලින පුහුණු පාටමල අරබන්නෙමු.
10.තමුන්ගේ ගෙදර මෙන් හැගෙන පරිදි සියලුම බාහිර කරදර හා බලවේග නිහඩ කර වන්නෙමු....

මෙම දස වැදෑරුම් ප්‍රතිපත්ති  මාලාව ඔස්සේ  කොලබ , නුවර බදු සුරපුරයක් කිරීමට දිවිහිමියෙන් කැපවෙන බවට දිවුරා පොරොන්දු වෙමු.
අවවාදයයි:ලගදීම කොලබ සන්නිය නැටීම අරබනු ඇත...සුදා නම් වී සිටින්න.


Friday, September 30, 2011

සංගීතයයි...සිංදුවයි...

සංගීතය කියන්නේ විශ්ව භාෂාවක් නේ.ඔය භාෂාවට කරන්න බැරි දෙයක් නෑ. ඔනම කෙනෙක් අඩවන්න, හිනස්සන්න ඔය සංගීතෙට පුලුවන්. කොටින්ම කියනවනම්,
හිතේ තියන හැගීම් කියාගන්න හොදම භාෂාවක් සංගීතය.
සංගීතයෙත් එක එක වර්ග තියනවනේ...අර කැටගරීස් කියලා කියන්නේ...
ඔවා අතරට, හිපොප්, රැප්, ක්ලැසික්...වගේ එක එක වර්ග වැහි වැහලා තියනවා. ඔය අතරේ මේ එක එක සංගීත වර්ග වලට දබර කරගන්න අයත් නැතුවා නෙවෙයි.
රැප් හොදයි...නෑ..නෑ..ක්ලැසික් තමා හොද...ඔය වගේ.
ඉතින් ඔය සංගීතය යොදලා හදන සිංදු වලටත් දබර කරගන්න වෙලාවල් එමටයි.
සින්දු වලට ගහගන්නවා අහලා, දැකල තිබුනට, සින්දු වලින් ගහගන්නවා දැකලා තිබුනෙ නෑ...හැබැයි එහෙම චාන්ස් එකක් මට හම්බුනා බලාගන්න...ගෙදර ඉදගෙනම.
අපේ ගෙදරට ඉස්සරහින් ඔන්න ගෙවල් දෙකක් තියනවා. ඔය ගෙවල් දෙක වෙන් කරන්න මහා විශාල බැම්මකුත් තියනවා.
මේ ගෙවල් දෙකේ ඉන්න අය කාලෙක ඉදන් එච්චර හිත හොද නෑ. ඔය එක ගෙදරක ඉන්නවා පුතෙක්. මිනිහා ලගදී තමයි ලංකාවට ගොඩ බැස්සේ.
ආව එකෙ සතුට යාලුවො එක්ක බෙදා ගන්න ඔනෙ කියලා, දවසක් හවස ඉදන් පොඩි පහේ බජව්වක් දාන්ඩ පටන් ගත්තා. නරක නෑ...අපරාදේ කියන්ඩ බෑ නැගල
යන සිංදු ටික...පංකාදු පහයි.
මාත් ඉතින් ඒ පැත්තට කන් දීගෙන් හිටියා, ආයේ ඉතින් ඉබේම නැටවෙනවා.
ඔහොම ටික වෙලාවක් යනකොට බජව්වේ සද්දේ ටිකක් අඩු වුනා. එතකොටම හැත්තෑව දශකයේ ජනප්‍රිය ඉංග්‍රීසි ගායකයෙක්ගේ සින්දුවක් ඇහෙන්ඩ පටන් ගත්තා.
බොලේ...බජව්වට මක් වුනාද කියලා මාත් බැලුවා සද්දේ කොහෙන්ද කියලා. අහ්...අනිත් ගෙදරින්. හොදයි හොදයි එකත් නරක නෑ කියලා අහගෙන හිටියා.
ඒක ඉවර වෙගෙන එනකොටම ඔන්න අයෙත් බජව්ව පටන් ගත්තා..."මධුර යාමේ......" අහ්..එකත් නරක නෑ කියලා අහගෙන හිටියා.
ඔන්න එතකොටම ආයෙත් 70 දශකේ ගායකයා සද්දේ වැඩි කරලම සිංදු කියපි.
මේ මොන විකාරයක්ද කියලා මාත් හෙමීට දොර ඇරලා බැලුවා...හික්..හික්..බජව්ව දාන්ඩ පටන් ගත්තේ ගේ ඇතුලේ...දැන් බලනකොට ඒක බැම්ම ලගටම ඇවිල්ලා.
හැත්තෑව දශකේ සිංදුව ඇහුනේ අනිත් ගෙදර ඇතුලෙන්...දැන් බලනකොට රේඩියො එකත් බැම්ම ලගටම ඇවිල්ලා. ගෙවල් දෙක දෙපැත්තේ ජාති දෙකකින් කළවමේ සිංදු ඇහෙනවා.
අයේ ඉතින් එකම විකාරයයි. කොහොමහරි තමන්ගේ ගෙදර සිංදුව සද්දෙන් කියන්නයි ගෙවල් දෙකම පොරකන්නේ.
මොනවත් කියන්ඩ පුලුවන්යැ..මේක ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රටක් නේ...මටත් ඉතින් හිනා...
හැබැයි ඉතින් මිනී මරාගන්නේ නැතුව... අතින් පයින් තියන තරහ පිරිමහන්නේ නැතුව...ඔහොම කරලා බේරුනොත් ඇති කියලා හිතාගෙන මාත් ආව එන්ඩ...

Tuesday, September 27, 2011

ආදරණීය ජීවිතයකට...

මේ කථාව ලියන්න විශේෂ හේතු පාදකයක් උනේ අපේම සහෝදරයෙක් මෙහි පළකරපු ලිපියක්.....
මිනිස් ජීවිතය වඩාත් අර්ථවත් හා සුන්දර වෙන්නේ, ආදරය හෙවත් ප්‍රේමය නිසාය. මෙය මිනිසාගේ හදවත් පුබුදු කර, තෘප්ත කර මිනිසාට ජීවත් වීමෙහි සුන්දර බව මතුකරලනවා. මේ නිසාම ආදරය හෙවත් ප්‍රේමය අපේ ජීවිත වලට හැකිතාක් දුරට බද්ධ කර ගැනීම ජීවිතයක් ගත කිරීමේදී අත්‍යවශ්‍ය සාධකයක් ලෙස සැලකීම වටිනවා. අපි හැකි සෑම විටකදිම ආදරය, කරුණාව, මෛත්‍රිය, ප්‍රේමය, හිතවත් බව වර්ධනය කර ගන්නට ඕනේ. බොහෝ දෙනාට විවිධ හේතු සාධක නිසා ප්‍රේම සහකරුවෙකු සොයාගැනීම හෝ ඇය/ඔහු රදවා ගැනීම අපහසු වෙනවා. මෙම කාර්යේදී අපට 100% ක්ම අප බලාපොරොත්තු වන පෙම්වතෙකු, පෙම්වතියෙකු, මිතුරෙකු, මිතුරියෙකු හමුවන්නේ නෑ. අපට අප සොයන තැනැත්තා හෝ තැනැත්තිය නොලැබෙන්නේ අපගේ අධ්‍යාත්මික අවපාතයක් නිසාවෙනි. එසේනම් අප සුදුසු සහකාරියක හෝ සහකරුවෙකු සොයන්නේනම් ඊට පෙර අපගේ අධ්‍යාත්මික අවපාතයට සුදුසු පිළියමක් යොදා ගත යුතුය. අද බොහෝ දෙනා සිතා සිටින්නේ මුහුදේ සිටින්නේ එක මාළුවෙකුද කියාය. මාළු දහස් ගණනක් සිටියත්, තමාට ගැලපෙන මාළුවෙකු ඒ අතරින් සොයා ගැනීම වඩාත් අසීරු කාර්යයයි. අපට මිත්‍ර සබදතා, නැණවත් මිත්‍ර සබදතා පැවැත්වීමට නොයෙකුත් අය සිටී. එහෙත් අපගේ සහකරුවා හෝ සහකාරිය වන්නේ ඒ අතරින් අප තෝරාගන්නා, අප සමග එක්ව ජීවත්වීමට වඩාත් සුදුසු පුද්ගලයාය. ආදර සබදතා කෙසේ ඇතිවන්නේද යන්න තවම අපට පිළිතුරු සොයාගත නොහැකි ගැටළුවකි. කෙසේවෙතත් මෙලොව ජීවිතය සතුටින් ගත කිරීම අප සැමගේ ප්‍රාර්ථනයයි. මවකගේ කුස පිළිසිදගත් මොහොතේ සිට මරණය දක්වාත්, මරණින් පසුවත් අප සැවොම එකට ඇද බැද තබන තනි සාධකයක් වේ නම් එය ආදරයයි.

Monday, September 26, 2011

එයි මේ....මේන්න කවුදෝ ඇවිල්ලා...


Yooow yooow it’s your boy Frankie. ඡිගි.. ඡිගි...
“ i like to move it move it…. You like to move it” හූ.... හු..

කොහොමද ඉතින්.. අම්මේ, තාත්තේ, අක්කේ, අයියේ, නංගියේ ,මල්ලියේ තව මේ ලෝකේට එන්න ඉන්න පොඩ් එවුනේ සහ මලගිය ඇත්තනි....

පොඩ්ඩක් ඉන්න තව කස්ටිය ඉන්නවද කියල බලන්න..."
හම්.... YoooW
ආ.... ඉන්නවා නේන්නම්, මගේ අනාගත වයිප‍රේ, මාමන්ඩ් සහ නැන්දම්මා
(කවුද කියල හරියටම දන්‍නෑ ඉතින්.)

මේ ඔක්කෝටමයි අමතක වුන අය ඉන්නවානම් සමාවෙන්න..!! එයාලටයි හැමොටමයි සුන්දර,මලින් බරවුනු, චාටර් නොවන, පැතූ පැතුමි ඉටුවන තව මොකක් හරි දවසක් වේවා..!!

මගේ නම Dj Frankie ඔන්න රන් අකුරින් ලියාගන්න ඔනේ....
මම මේ විහිලුවට කිවුවේ මෙයාලා, ඔන්න ඔය අතට අහුවෙන පැන්සලකින් හරි පැනකින් හරි ඔනේ නමි ලියල තියාගන්නකෝ....

මම මේ පාරුවට ලගදි ගොඩවුන පොරක්. මම මේ කොටයක් උඩ නැගල ඔහේ පාවි පාවි ඉන්නකොට Jerry අයියා තමා වාව ඇදල මේ පාරුවට දාගත්තේ... අනේ ඉතින් ඒ පොරට ඉස්තුතිවන්ත වෙන්න ඔනේ..!!

අනේ ඉතින් මේ පාරුව අමාරුවෙන්, දාඩිය මහන්සියෙන් හදාගත්ත අයත් මතක් කරන්නම වෙනවා...
ලොක්කී, ඩොටී, Nethu, most_wanted මේ අයතමා ඉතින් පාරුවේ මුල් පදිංචිකරුවන්.

මමත් ඉතින් මේ පාරුවේ කල්ලියේ නිසා මොනවාහරි ලියන්නම වේනවා.. අනේ ඉතින් මේවා කවදා කරපු වැඩද....
හරි එහෙනම් අපි ඉදිරියෙදි හමිබවෙමු.. මතකනේ ඉතින් Yooow yooow it’s your boy Frankie.”

එහෙනම් අපි ගියාවේ

හොදින් ඉන්න ඔනේ.... බත් කන්න ඔනේ.. ඡ‍‍ය හෝ...!!!!!!

Sunday, September 25, 2011

මාර හිස්තැනක් තමා මට වුනේ.


හායි මේයාලා.... මම මේ ‍බ්ලොග් ලියන කලාවට අළුත් පොරක්. නම නම් ඉතින් Dj FRANKIE. මට වුනු සිද්ද්යක් ගැන තමා මම කියන්න යන්නේ. ඔන් ඉතින් කථාව පටන්ගන්නයි යන්නේ...
A/L නුත් ඉවරයි අපි හිටියා වගේමයි, කියාගෙන ඉන්නකොට (2010). වැඩදුර අධ්‍යපන‍යට අපේ අම්මා මාව දැම්මා ලංකාවේ පිලිගත් අධ්‍යපන ආයතනයකට. කොම්පිතර ගැන දන්නවාට වඩා වැඩි දෙයක් ඉගෙන ගන්න. එකේ ඉතින් තවත් ගොඩක් courses තිබුනා නොවැ. ලස්සන ගැණුලමිස්සියන් 1000 ට 5 ක් වගේ ඉන්නවා.


ඔන්න ඉතින් කාලෙත් ගතවුනා. අළුතින් පටන් ගත්තා නොවැ පාටමාලාවක්. මොක්කද කියන්නේ...
**මානව සම්පත් කලමනාකරනය** (HRM).. එහෙම තමා ඒකට සිංහලින් කියන්නේ. මේකේ ඉතින් අර 1000ට 5 ක් වගේ කෙල්ලො 10ට 2ක් විතර ලස්සන අය හිටියා..
ඔය දෙකේන් එක්කනෙක් පොඩ්ඩක් ලස්සනයි නොවෑ.

ඔන්න ඉතින් දවසක් උදේන්ම පන්තියට ආවා. අපේ පන්තියේ අයියා කෙනේකුට පෑනක් ගන්න ඔනේ වෙලා.

යමන් මලයා පොඩ්ඩක් කඩේ පැත්තේ..” කිවුවා..

මගේ එක්ක ඉන්න එකා නිසා මමත් ගියා.

මිනිහට කියන්නේ අපි BBD කියලා. ඒ කියන්නේ බඩු බාර දෙවියෝ. මැන්ස් තමා අපේ ඒරියි එකේ කෙල්ලෝ බාරව ඉන්නේ. එහෙම කිවුවම තේරෙනවානේ ඉතින්.

ඔන්න ඉතින් පඩ්පෙල බැහැගෙන පල්ලේහාට එනකොට අර කලින් කියපු ගැණූලමිස්සි මුනටම සෙට් වුනා නෙවෑ. උදේ පාන්දරම‍ කෙනෙක් දැක්කාම Good Morning කියන එක පුරුද්දක් නේ. ඔන Wedding එකක් කියල මමත් කියපිය.

එවෙලාවේ මගේ පිටිපස්සෙන් BBD හිටියා නොවැ.

මෙන්න අර ගැණුලමිස්සිත් අමුතු විදිහට කැරකිලා හුරතල් වදනින් GOOD MORNING කියපිය.

කිවුවා විතරයි අර පොර කෙලපිය මට හොල්මන් වෙලා යන්න...

නැ.. නැ... ගැහුවේ BB දෙවියෝ නෙවෙයි. අර අනන්ගයා කියල පොරක්ක ඉන්නේ අන්න ඒ මනුස්සයා. වැදිච්ච පාර ‍එහේමම හිතේ තියාගෙන BBD එක්ක ක‍ඩේට ගියා.


අපිට දවස් පහේම පන්ති තිබ්බට අර ලම්ස්සිලාට තියෙන්නේ මාසෙටම දවස් 3 යි. ඔහොම මාස 4
ක් විතර ගෙව්ලා ගිහින් එ ලමිස්සිලාට පන්ති ඉවර උනා නෙවැ....

අහෝ දුකකි ඉරක් තිතකි...” ඒ රුවත් සිතින් වියැකි ගියා..


ඔහොම යනකොට
HRM ඇඩ්වාන්ස් කොස් එකක් පටන් ගත්තා. මෙන්න බොලේ අර ලම්ස්සි මේකටත් ඇවිල්ලා.. අම්මා ‍ගහයි ටින් එකෙන් කිවුවළු….” මට නිකන් ඉහේ මලක් පිපුනා වගේ. ආයෙත් කොල්ලා වැඩෙට බැස්සා ඉතින්. J

මල හත්තිලවුවයි..!! කියන්නේ පන්තිය තියෙන්නේ සෙනසුරාදාටනේ. දැන් ඉතින් සෙනසුරාදත් වරෙන්කෝ. ඔන්න පාඩම් කරන්න කියලා සෙනසුරාදවල් දෙකක් විතර ආවා. ඔන්න ඉතින් ඔහොම යනකොට. දවසක් Office එක ඇතුලට මොකක් දෝ මගුලකට රින්ගද්දි මෙන්න අර ගැණුලමිස්සි මොකක්ද මන්දා Official Letter එකක් දෙන්න ඇවිත්. Reception එකේ ඉන්න අක්කත් මගේ හොද පිට් එක. මම ඉතින් අතින් පයින් අමුනලා කරල සිග්නල් එක දුන්නා එයාගේ විස්තර ටික තියාගන්න කියලා.

මේ අලකලන්චි අස්සේ පොඩ් සිද්දියකුත් මතක් උනා. මම ඉතින් කෙල්ලෝ ගැන හොදට හොයල බලන මනුස්සයා. ඔහොම කෙල්ලෝන්ගේ අලගිය මුලගිය තැන් හොයල බලලඉවර වෙනකොට ඊට දවස් දෙක තුනකට කලින් කෙල්ල කොල්ලේක් එක්ක යාළුවෙලා. මට වෙන්නෙම ඔහොම දෙවල් තමා. මම පෝඩ්ඩක් ඉක්මන් වෙන්න හිතුනා.
මට ඉතින් මතක් උනා යාළුවෙක් කියපු කථාවක් ..

ගඨ ඇත්නම් පත කුඩාද..කියලා. ඉතින් මම ‍ගඨ ‍ගත්තා අද අහනවාමයි කියලා. Reception එකේ ලස්සනට තියල තියන මල් කලබින් රෝස මලකුත් ගලවල ගත්තා.

මල කෙලියයි අක්කා කෙනෙක් කියපි.

මල්ලි ඔක Yellow පාටනේ බන්, Red එකක් නේ දෙන්න ඔනේ… “

මොකක් හරි මගුලක් නේ බන්… “ කියල මම අහන්න ඔනේ ටික කට පාඩම් කරගත්තා.

ඔන්න කෙල්ල වැඩේ ඉවර කරන් යන්න හැදුවා. මමත් යන්න ඉඩදිලා Office එකේ දොර ඇරන් එලියට ගියපු ගමන් කථාව අහන්න අධිටන් කරගත්තා...

3, 2, 1, GO.... මම කට ඇරියා.

“Excuse me'...මට ඔයා එක්ක පොඩ්ඩක් කථාකරන්න පුළුවන්ද..?? “ මගේ පළමු වචන ටික.

ඔවු කියන්න... එයා කියපි.

මල හත්ඉලවුවයි මගේ වදන් ‍ටික එලියට එන්නේ නෑ... දාඩියත් ගලන්න පටන් ගත්තා.
මම මොකුත් නොකිව නිසා එයා යන්න ගත්තා..

පඩිපෙල් දෙකක් බැහැල මම ආයේ ඇහුවා..

“Excuse මට ඔයා එක්ක පොඩ්ඩක් කථා කරන්න පුළුන්නද....?? ” මේ සැරේ එයා නැවතුනේ නෑ.
පඩ්පෙල ඉවර වෙන්න එන්නේ තව ටිකකින් එයා පාරට බහිනවා.

ආන් මට ඉන්න බැරියෝ..............!!
මෙන්න එක පාරටම පැන්නේ නැද්ද.... නෑ නෑ එයා නේවෙයි
, මගේ කටින් වච්චන වගයක්.

මේ.. මේ.... මේ... මම ඔයාට කැමති ඔයා මොකද කියන්නේ... හිතාගෙන හිටියේ එහෙම අහන්න නෙවෙයි..
අයියෝ මම දන්නෑ…. ඔන්න‍ ඔහොම උත්තරයක් දිලා යන්න ගියා.

ඇත්තටම විලි ලැඡ්ඡාවේ සන්තෝසේ බෑ... ඒකියන්නේ අහපු විදිහට මට නිකන් ලෑඡ්ඡහයි වගේ... එත් සන්තොසයි, දැන් ඒ ලම්ස්සි වැ‍ඩේ දන්නවානේ කියල..

එයා අදින්නේම සුදුපාට ඇදුම්මයි. මම හිතන්නේ එයා කැමති පාට වෙන්න ඇති. මම කළු පාට ඇදුම් වලට කැමති වුනත් දැන් ඇදුම් ගන්න යද්දි අත යන්නේ සුදු පාට එවාට.. අනේ මට මොකදො වෙලා..

මගේ දිවියේ මෙතෙක් නොදුටු ආ.. ආ.. අමුතු සොදුරු රුවක් එක්ක මා සිත දැවටිලා...J J

කොහොම හරි එයාගේ නම හොයාගත්තා නිල ලත් මාර්ගයකින්.. ඉතුරු විස්තර හොයන්න කෙනේකුට බාරදුන්නා.

සෙනසුරාදට යනවා, මම ඒයා දිහා කෙලින් බලනවා, එයා මගේ දිහා හොරෙන් බලනවා. එයාගේ යාළුවෝ මා දිහා බලල හිනා වෙනවා..

ඔන්න තව සෙනසුරාදාවක් එන් ලන් වෙද්දිම මට අසනිප වුනා. අනේ දැන් යන්න වෙන්නේ නෑ මොකද කරන්නේ....?? L L

ගෙදරට වෙලා කල්පන් කරකරා හිටියා. ඔය අතරේ තොරතුරු හොයන්න කියපු කෙනාට මැසේඡ් එකක් දාල මතක් කරා.. ඔන්න ටික වෙලාවක් ගිහින් රිප්ලයි එකක් ආවා..

“FRANKIE මෙන්න හොයාගත්තා….”

එයාගේ නම ‍මේක(Blank….)‍

යාළුවෝ කථා කරන්නේ (Blank…)නමින්.”

එයා ඉන්නේ (Blank…..)

එයා 1989 කෙනේක්... කියන එක දැක්කා විතරයි, මොකක්දෝ එකක් නැතිවෙලා ගියා වාගේ දැනුනා. අහෝ මෙවන් ඛේදවාචකයක්...


අම්මා හදපු, තාත්තා වඩපු, මම විකුනපු දොදොල් වලට හෙන ගහන්න.. මෙයා මට වඩ අවුරුදු දෙකක් වැඩිමල්නේ.. එයා ‍ගැන අහපු දෙවල් හිතපු දෙවල් එක මොහොතක්න් පිච්චිලා අළුවෙලා අළු ටිකත් හුලගට ගහගෙන ගියා..දැන් ඉතින් මොනවා කරන්නද...

2011.09.24 වෙනිදා ඔන්න ඔහොම තමා දුක්මුසු කථාව ඉවර වුනේ….


කසුන් කල්හාර අයියා කිවුවා හරි
ඇරබුම කදුලක්වෙලා මා බලා ඉද්දි ඒ දිහා....


හා හා ඔය වැඩේ හරිනැනේ...?? කියවලා ඉවරවෙලා නිකන්ම යන එක‍. ඒ නිසා කමෙන්ට් එකක් දාලම යන එක පවු නෑ නේ.
.

උඹ එනකං..?

උදේ පාන්දර ඇස් අරින්නත් කලියෙන් මාව ඇහැරවන උඹ.. තොරතෝංචියක් නැතුව කියෙව්වා... මාත් ඇටිකෙහෙල් කෑවා වගේ සද්ද වහලා ආසාවෙන් හැමදේම අහගෙන හිටි...