Tuesday, June 14, 2011

පියෙකු‍ගේ කව


ආදරණීය දියණියේ,

බිදුණු දළ පිය ගැට පෙළක රැදි
එකම සවි අත්වැල නුඹයි........

කිණිරගුරු වැලි කතර මැද වූ
සාරවත් කෙම්බිම නුඹයි......

අකුණු සැඩ මහ සයුර අභියස සිහින නේ‍රකාවද නුඹයි.............

සිනාවක් කිසිදා නොවූ වත ඇදුණු මහ හසකැන් නුඹයි.............

බොරළු රළු මාවතක පය රැදි සේද මිරිවැඩි සගලමයි................

දහම් සිසිලක් නොමැති පුරවර හමායන සිල් සුවදමයි..............

පාළු හිස් එක් පුදසුනක් මත එක් මිලින නොවනා කුසුමමයි......

අමාවක අහසකට පෑයු එකම ඉරබට රුව නුඹයි.......................

නුඹේම ආදරණීය අප්පච්චී....
Remove Formatting from selection

2 comments:

  1. ඇත්තම කතාවක්...

    ReplyDelete
  2. අප්පච්චි මගේ ශක්තිය

    ReplyDelete

උඹ එනකං..?

උදේ පාන්දර ඇස් අරින්නත් කලියෙන් මාව ඇහැරවන උඹ.. තොරතෝංචියක් නැතුව කියෙව්වා... මාත් ඇටිකෙහෙල් කෑවා වගේ සද්ද වහලා ආසාවෙන් හැමදේම අහගෙන හිටි...